ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΜΑΡΘΑΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΑΛΕΑ ΤΩΝ ΕΓΚΑΡΣΙΩΝ ΡΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΥ
Γράφει η Μάρθα Παπαδοπούλου Η ποίηση του Κώστα Ευαγγελάτου είναι βαθύτατα φιλοσοφική, είναι μία ερωτηματοθεσία, μια απορητική στάση απέναντι στον κόσμο και τη ζωή. Η ανθρώπινη ύπαρξη στη συγκεντρωτική συλλογή του ζει σ’ ένα σταυροδρόμι και βιώνει καθημερινά σε κάθε στιγμή τη διαλεκτική ένταση. Σώμα-Πνεύμα, Αρσενικό-Θηλυκό, Νόηση-Συναίσθημα, Αγάπη-Μίσος, Νηφαλιότητα-Πάθος, Αλήθεια-Πλάνη, Ελπίδα-Απόγνωση, Φως-Σκοτάδι, Είναι-Φαίνεσθαι, Ζωή- Θάνατος. Αυτοί είναι μερικοί απ’ τους κρίκους σ’ αυτήν την ατέλειωτη αλυσίδα των αντιφάσεων, των εναντιοτήτων, της εσωτερικής πάλης στην οποία βυθίζεται ο άνθρωπος, όταν αποφασίσει να βαδίσει στο δύσκολο δρόμο της αυτογνωσίας. Πρόκειται για μία σύνθεση του πεπερασμένου και του απείρου, του χρονικού και του αιώνιου, της ελευθερίας και της ανάγκης κατά την οποία το ένα δεν υπάρχει χωρίς το άλλο και κανένα δεν καταργείται. Λέξεις όπως: οδύνη, πένθος, τύψεις, φρίκη, σήψη, λήθη, ερημιά, αγωνία κυριαρχούν στον π...